Mijn eigen verhaal

Het lezen van de fantasieën en bekentenissen op het internet en aanverwante bladen waren voor mij een openbaring. Eindelijk vond ik lotgenoten die het zelfde voelden en/of beleven als dat ik het doe in combinatie met kledingstukken zoals een; plastic broek, luier, rubberen broek , regenbroeken , regenjassen en andere aanverwante artikelen zoals ik ze straks nog zal noemen en omschrijven.

Voor mij begon het op een leeftijd van ongeveer 4 jaar, dat is in ieder geval het moment vanaf waar ik het me kan herinneren. Het was op een middag, dat ik bij de buren aan het spelen was, iets wat regelmatig voorkwam en dat ik in het schuurtje een aantal plastic broeken aan de waslijn zag hangen. Het buurmeisje, wat 2 jaar ouder was als ik, droeg nog steeds luiers en plastic broeken omdat ze nog in haar (plastic)broek plaste. Vanaf het moment dat ik me daar bewust van was, was ik dan ook jaloers op haar, omdat ik ook nog graag luiers en plastic broeken wou dragen. Maar ja ik had pech, want ik was al met 1,5 jaar zindelijk en uit de luiers en plastic broeken. De aanblik van een aantal plastic broeken aan de waslijn in de schuur van de buren kon ik echter niet weerstaan. Ik heb toen eerst de schuurdeur dicht en op slot gedaan en vervolgens heb ik een aantal plastic broeken van de lijn gepakt en aangedaan, wat mij een bijzonder prettig gevoel gaf. Of er toen als sprake was van een erectie of klaarkomen kan ik mij niet meer herinneren. De plastic broeken waren gelukkig groot genoeg, waardoor het mogelijk was meerdere plastic broeken over elkaar aan te trekken. Ook heb er één over mijn hoofd getrokken, waarna ik gewoon een poosje op de grond heb zitten te genieten. Na enige tijd heb ik ze weer uit moeten doen, omdat ik voor mijn gevoel al een hele tijd in de schuur was geweest en bang was dat ik ontdekt zou worden.

Dit was mijn eerste ervaring op dit gebied en tot op heden, ik ben nu 31 jaar oud, is er nog niet veel aan het verlangen naar plastic broeken, al dan niet met een luier, veranderd.

Na de ervaring met de plastic broeken van mijn buurmeisje, ben bij ons in huis op zolder ook eens gaan zoeken of er nog iets te vinden was uit mijn eigen luiers en plastic broek periode. En na lang zoeken boekte ik toch enig succes. In het schuine gedeelte van de zolderruimte kwam ik een doos tegen met meerdere babykleren en ook nog plastic broekje met een onderleg zeiltje van rubber. Dat zeiltje van rubber was roodbruin en was voorzien van een stoffen rand. Het plastic broekje was gewoon wit en was dus duidelijk te klein voor mij, ik was immers al lang zindelijk.

Toch ben ik er regelmatig naar toe gegaan in de zolderruimte om op het zeiltje te gaan liggen en met het plastic broekje te spelen.

De aandacht voor plastic broekjes is verslapt toen in naar de 'grote' school ging en ik kan me geen eerder vervolg herinneren dan het moment waarop we zijn verhuist naar en andere plaats en ik dus naar een ander school moest en nieuwe vriendjes en vriendinnetjes kreeg.

Ik was inmiddels 9 jaar en de aantrekkings kracht op 'gladde' materialen was nog steeds aanwezig bij mij. Om mijn behoefte te bevredigen heb ik het jarenlang moeten stellen met de grijze plastic huisvuil zakken.

Eerst was het alleen een kwestie van de zak zo vouwen dat deze in mijn onderbroek kon worden gedragen, waardoor mijn plasser er bloot tegen aan kwam. Dit was al gauw niet meer voldoende en ik begon van de plastic zak de 2 hoekpunten af te knippen, waardoor een soort broekmodel ontstond en ik mijn benen door de gaten kon steken.

Het was voor mij in gedachten net een plastic broek en het gevoel om rondom in het plastic te zitten was gewoon verrukkelijk. De bovenkant sloot ik af met een riem of een stuk elastiek om mijn middel. Vaak gebruikte ik voor over mijn hoofd een gewoon plastic boodschappentasje. Het heeft al met al heel wat plastic huisvuil zakken gekost, maar ik weet niet of mijn moeder er ooit iets van gemerkt heeft.

Op zolder hadden we nog een oude handnaaimachine staan, waar ik me zelf enigszins had bekwaamd, met betrekking tot het inleggen van de draad en de andere vaardigheden. Toen ik de naaimachine enigszins onder controle had, ben ik begonnen om van dezelfde grijze plastic huisvuil zakken plastic broeken en plastic T-shirts te gaan naaien. Als ik ze dan klaar had dan was de pret meestal maar van korte duur, omdat het plastic niet al te sterk was. Dus moest er weer van voren af aan geknutseld worden.

Omdat mijn 2 oudere zussen op de fiets naar school moesten vanuit onze vorige woonplaats naar de stad, had mijn oudste zus vaak een poncho aan tegen de regen. Het was een gele poncho van PVC (zoals die oude regenpakken van vroeger), die na de verhuizing in ongebruik was geraakt maar nog steeds bij ons in de schuur aan de kapstok hing onder een hele lading ander jassen. Op een dag heb ik deze poncho mee naar mijn kamer genomen en aangedaan. Dit was voor mij een dusdanige prettige ervaring dat ik de poncho niet meer terug heb gehangen, maar voor me zelf heb gehouden. Als ik de poncho aan had was ik geheel bloot, of gekleed in een plastic (huisvuilzak) broek, de poncho was lang genoeg om tussen mijn benen door naar achteren te kunnen worden getrokken, dit had dan voor mij een beetje het luier effect. De capuchon op de poncho werd ook op gezet en dicht getrokken, zo ingepakt kon ik als ik de kans kreeg wel uren blijven zitten.

Door regelmatig op onze zolder te struinen kwam ik ook een keer een afdekhoes tegen die gebruikt was voor de scooter die mijn ouders een tijd hadden gehad. De hoes was van grijze PVC zonder stoffen rugkant zoals vaak het geval is met regenpakken van vroeger, alsook met mijn poncho. Dit had als nadeel dat het wat minder sterk was, maar dat woog ruimschoots op tegen het voordeel dat het aan beide kanten heerlijk glad aanvoelde. Er zat immers aan beide kanten plastic. Van dit materiaal heb ik diverse stroken geknipt, die voor mij als luiers gebruikt werden. Het materiaal was aangenaam glad en soepel, waardoor het verrukkelijk was om het in je onderbroek te dragen. Hierin ben ik voor zover ik het me kan heugen ook voor het eerst in klaar gekomen, met een echte zaadlozing. Ik was toen 11 jaar en zat in de laatste klas van de lagere school.

Het was in deze periode dat mijn vader zich een motor had gekocht en ik regelmatig mee mocht achterop. Dit was voor mij een hele belevenis en niet in de laatste plaats door het regenpak wat ik dan aan had. Een motorpak voor kinderen was toen te duur en ik had een oranje regenpak van PVC gekregen voor als we op de motor weggingen.

Helaas is dit motorrijden maar van korte duur geweest, maar het regenpak van PVC bleef. En zodra ik maar de kans zag om met een geldige reden mijn regenpak aan te doen, weerhield mij niets meer. Bijvoorbeeld met spelen in de sneeuw zei ik altijd dat ik er lekker warm en droog in bleef en dan kraaide er geen haan naar.

Tot ik op een gegeven moment achter van iemand zijn fiets af gleed en de broek open scheurde aan het spatbord. Het hele kruis van de broek lag open en mijn moeder kon hem niet meer repareren. Van de broekspijpen heb ik toen een soort tanga-slip gemaakt.

Ik heb daarna wel enige tijd zonder regenbroek gezeten, totdat ik op een zekere dag bij een dumpzaak kwam, een half uur fietsen van mijn woonplaats, hier zag ik vele soorten regenbroeken en in diverse kleuren.

Het heeft nog een geruime tijd geduurd voordat ik voldoende geld en moed had verzameld om naar deze dumpzaak te fietsen mijn eerste regenbroek voor mezelf ging kopen die niet als regenbroek gebruikt zou gaan worden.

Het uiteindelijk een donker blauwe geworden ipv van geel of oranje. Het materiaal was aan de buiten kant glad PVC en de binnenkant was stof. Na het kopen van deze eerste zijn er nog meer gevolgd met ruim tussen pozen omdat ik het altijd wel een hoop geld vond, maar ja het gevoel was zo lekker als ik in zo'n PVC regenbroek rondliep.

In deze periode kwamen er nieuwe buren naast ons wonen met een jongen en een meisje. De jongen was ongeveer 5 jaar jonger dan ik, terwijl ik toen zelf ongeveer 13 jaar oud was. Ik kwam er op en gegeven ogenblik achter dat deze jongen ook nog niet zindelijk was en nog in zijn broek plaste. Hij droeg hiervoor dus ook nog luiers en een plastic broek.

En weer had ik dat gevoel van vroeger dat ik ook luiers en plastic broeken wilde dragen en dat ik jaloers was op mijn buurjongen.

Regelmatig zag ik de plastic broeken aan de waslijn hangen en dit sprak dan bijzonder tot mijn verbeelding. Ik heb de plastic broeken echter nooit durven aan te raken of aan te doen, omdat ik de plastic broeken onmogelijk ongezien van de waslijn kon afhalen.

Het heeft tot mijn vijftiende levensjaar geduurd, voordat ik weer voor het eerst sinds mijn vierde jaar plastic broeken kon dragen. En wel mijn eigen plastic broeken, die ik zelf gekocht had bij de plaatselijke drogisterij.

Regelmatig deed ik samen met mijn moeder boodschappen, waardoor we ook bij de drogist kwamen. Bij deze drogist viel mijn oog dan op een bepaalde hoek in de winkel waar diverse plastic broeken lagen voor mensen die incontinent zijn. Na deze plastic broeken een groot aantal malen te hebben zien liggen werd het verlangen naar deze plastic broeken bij zo groot dat ik op een gegeven moment mijn schaamte en schroom heb kunnen overwinnen om een aantal plastic broeken te kopen.

Op een vrijdag avond rond een uur of 6 ben ik er heen gegaan in de hoop dat het rustig zou zijn in de winkel en heb ik 2 plastic broeken gekocht in de maat xl en xxl, zodat ook waar voor mijn geld zou krijgen. Toen ik buiten stond kon ik nauwelijks afwachten om er mee thuis te komen. Eenmaal thuis gekomen was het passen gewoon een openbaring, zolang had ik er naar uit gekeken en nu had ik mijn eigen plastic broeken. Ik heb dus een fantastische weekend gehad, zoals je dat wel kunt voorstellen.

Ik had nu voor mij zelf al een redelijke verzameling op gebouwd, bestaande uit; plastic luiers, plastic broeken, regenbroeken en eigen gemaakte broekjes (tanga's).

Om te zorgen dat dit niet gevonden werd had in mijn kast een plank aan de voorzijde geheel volstaan met dozen, zodat ik daar achter voldoende ruimte had om mijn verzameling op te bergen.

In middels was ik een jaar of zestien en had ik mijn plastic broeken verzameling uitgebreid tot 6 stuks. Omdat het lastig was om de plastic broeken ongezien te wassen duurde het drogen natuurlijk ook vrij lang, eerst met een handdoek en daarna uitleggen in de kast. Gelukkig was er altijd voldoende groene zeep voorhanden, omdat mijn moeder dit zelf ook gebruikte voor de normale was.

Met grote regelmaat droeg ik mijn plastic broeken, vaak meerdere plastic broeken over elkaar, gewoon onder mijn kleren als ik in of om het uit huis aanwezig was. Zelf voelde ik dan mijn erectie tegen het plastic aan en ook hoorde ik tijdens het lopen de ene plastic broek langs de andere plastic broek schuren, althans ik dacht dat ik dat kon horen.

Ik had ook een krantenwijk sinds mijn vijftiende in de wijk waarin wij zelf woonden. Als het regende dan had ik er geen problemen mee om mijn regenpak aan te doen. Mijn eerste regenpak voor kranten lopen was nog van het oude type met een oranje PVC buitenlaag op een stoffen binnenkant. Telkens als je weer met je regenbroek op het zadel ging zitten kreeg ik een extra scheut in mijn vrijwel constante erectie, dit maakte zo'n krantenloop wel heel vermoeiend.

Er waren natuurlijk ook wel dagen dat het regende en ik mijn regenpak aan had, zonder dat dit een erectie tot gevolg had.

Op dagen dat het droog was en ik toch 'lekker' wou kranten rondbrengen ging ik eerst even langs huis nadat ik de kranten uit de plaatst had opgehaald, om 1 of meerdere plastic broeken aan te doen.

In mijn zomervakantie deed ik vakantiewerk in de plaatselijke papier­fabriek, waar tevens een grote opslagloods aanwezig was voor oudpapier. Op momenten dat ik even niets te doen had ging ik daar vaak even rondneuzen in de hoop wat 'vieze' boekjes te kunnen bekijken, in de hoop dat er afbeeldingen in zaten die mij zouden aanspreken. Dus op zijn minst gekleed in gladde materialen en bij voorkeur in plastic of PVC of leer. Hier was het dat ik voor het eerst iemand gekleed in rubber zag staan, helaas werd ik gestoord en kon ik het blad later niet meer terug vinden. Wat ik nog wel weet is dat het mij bijzonder aansprak en dat het het 'lekker' uitzag. Regelmatig kwam dit beeld in mijn fantasieën terug als ik zelf gekleed in een plastic broek aftrok.

Het was in deze periode dat ik ook begon met windsurfen, ten eerste omdat het mij wel trok en ik dacht zo wat meer met meisjes in aanraking te komen. Maar wat ook mee speelde was de windsurfkleding waar je zelf in liep of de meisjes in liepen. Vaak waren deze surfpakken van zwart rubber van buiten en zat er stof aan de binnenkant. De pakken leken wel geheel van rubber en dat sprak mij natuurlijk erg aan. Mijn eigen surfpak was echter zowel van binnen als van buiten met stof bekleed om minder kwetsbaar te zijn, dan met een rubberen buitenkant. Jammer maar helaas.

Pas twee jaar later, toen ik er stage liep in de papierfabriek, kwam ik weer eens een blaadje tegen waarin een artikel stond over aan man die zijn vrouw graag in het leer zag en een vrouw die er opgewonden van werd om in een plastic regenjas rond te lopen. Deze blaadjes heb ik toen maar meegenomen, zonder dat ik er ooit spijt van heb gehad. Toen ik er mee thuis was aangekomen na het (stage)werk heb ik mee eerst even omgekleed in een plastic broek en PVC regenbroek om vervolgens de artikelen eens goed te lezen onder het genot van een erectie gevolgd door klaarkomen.

Ik was inmiddels 19 jaar oud geworden en meisjes hadden niet mijn bijzonder interesse, of ze moesten al gekleed gaan in kleding van materiaal wat tot mijn verbeelding sprak. Een meisje in bijvoorbeeld een PVC regenpak of leren broek deed mij wel het nodige, maar dat had dan weinig met het meisje te doen.

In de buurt waar ik woonde werd door een paar mensen al aan mijn moeder gevraagd of ik een homofiel was. Mijn moeder heeft ze altijd nog van het tegendeel kunnen overtuigen, geheel volgens de waarheid. Uiteindelijk keek ik wel eens naar een buurmeisje twee huizen verderop wat vaak half naakt in de tuin lag te zonnen. Verder dan een plastic broek aan doen en mijzelf aftrekken heb ik nooit met haar willen komen.

Zelfs het op 9 jarige leeftijd spelen van doktertje met mijn vriendinnetje had voor mij alleen maar zin, omdat ze een mooi wit plastic schortje aanhad, dat is het enige wat ik me ervan kan herinneren.

Misschien houd ik wel meer van plastic broeken en regenkleding dan vrouwen heb ik wel eens gedacht, maar ook het opgeven van plastic broeken en regenkleding voor een vrouw leek mij moeilijk.

Aan mijn verzameling plastic broeken en regenbroeken is regelmatig iets toegevoegd tot het moment waarop ik in militaire dienst zat en mijn vader is overleden aan kanker in december 1982. Na een week in de kazerne was ik vrijdags blij als ik weer thuis kon zijn. Ondanks dat de situatie niet meer direct hoopgevend en plezierig was m.t.v. kon ik me toch nog redelijk ontspannen en bevredigen met behulp van mijn plastic broeken en regenbroeken. Indien de situatie het toeliet liep ik vanaf vrijdagavond t/m zondagavond dat ik weg moest naar de kazerne in 1 of meerdere plastic broeken. Het gaf mij een prettig en veilig gevoel, waardoor ik de gehele situatie thuis makkelijker aankon.

Op de vrijdagmorgen in dienst werd er gebeld dat mijn vader op sterven lag en dat ik direct thuis moest komen. Ik ben zo snel als het ging vanuit de kazerne naar huis gereden, waar ik in de loop van de middag aankwam. M'n vader leefde toen nog en ik heb nog afscheid kunnen nemen, in dezelfde nacht is hij toen overleden. 's Avonds zijn we allemaal gaan slapen, en mijn zus haar vriend zou bij mij op de kamer slapen. Ik ben toen speciaal eerder naar boven gegaan, omdat hij niet mocht zien dat ik met een plastic broek aan naar bed ging, want ik wou deze nacht mijn plastic broek aan om op die manier nog een beetje rust te hebben. In de loop van de nacht van vrijdag op zaterdag is mijn vader toen overleden en het dragen van een plastic broek heeft mij de volgende morgen en de dagen daarna het gevoel gegeven dat ik de situatie nog steeds aankon.

Ik was gewoon blij dat ik deze uitlaatklep had.

Het jaar daarna was niet zo'n bijzonder goed jaar, in dienst werd ik overgeplaatst en was nog steeds de hele week weg van huis en af en toe op woensdagavond was ik thuis. Zodra ik dan ook thuis was deed ik vrijwel direct een plastic broek aan, dit kon immers door de week in de kazerne niet. Dit was tevens de tijd waarin een erectie met klaarkomen er om begrijpelijke reden niet altijd inzat, ook niet als ik wel een plastic broek aanhad.

Wat zich toen openbaarde en ook heel prettig was, was het plassen in de plastic broek, dit gaf me dan een veilig geborgen gevoel ondanks dat het op zich een 'vieze boel' werd. Om de hoeveelheid urine in de plastic broek te houden deed ik minstens 3 plastic broeken over elkaar aan, dit was meestal voldoende om lekkage te voorkomen. Ook maakte ik nog wel een gebruik van een washandje of een handdoekje voor het opnemen van de grotere hoeveelheden urine. Indien er ondanks de 3 plastic broeken toch nog lekkage optrad was dit meestal te zien aan mijn pyjamabroek. Dat dit niet aan de lakens te zien was had ik dan te danken aan een regenbroek over het geheel.

Omdat het mij fijn leek om ook wat vaker in het openbaar een lange broek te dragen met een gladde buitenkant, dus geen regenbroek, heb ik mij een leren jeans aangeschaft wat echt een succes was en nog steeds is. Als het mij ligt zou ik niet meer uit het leer te krijgen zijn, maar ja een ander wil ook wel eens wat en het is ook niet altijd even praktisch als dat het opwindend of lekker is.

In de loop van het jaar werd ik overgeplaatst naar een kazerne op 45 autominuten afstand, waardoor het mogelijk zou zijn dagelijks op en neer te gaan en de avond thuis door te brengen. Dit was mede op verzoek van mijn moeder omdat ze anders de gehele week alleen thuis was en nu kon ik elke avond thuis zijn. Zelf kon ik me ook wel vinden in dit voorstel, vandaar de overplaatsing.

Na de eerste verjaardag van mijn vaders sterfdag ging alles al weer veel beter en voelde ik mij ook een stuk meer op mijn gemak.

Bij het dragen van een plastic broek kon ik weer zonder probleem tot een ouderwetse erectie komen en gevolgd door een verrukkelijk klaarkomen met een spuitende zaadlozing in mijn plastic broek. Ook het af en toe in mijn plastic broeken plassen werd aan gehouden als variant. Door het elke nacht thuis zijn en door de vele vieze plastic broeken werd het gewoon moeilijk om ze nog schoon en droog te krijgen.

In mijn kamer hing ik altijd mijn badhanddoek te drogen over de verwarming en mijn plastic broeken hing ik daar dan onder te drogen, zodat ze weer snel zouden drogen. Mijn moeder is hier op een gegeven moment achter gekomen en nadat ik het een en ander had uit gelegd over mijn gewoonte, zei ze dat ik het maar nooit aan een ander moest vertellen. En dat was ook het enige commentaar van mijn moeder over mijn plastic broeken wat ik me kan herinneren. Ik heb toen gedacht dat als ik ooit een vrouw zou leren kennen dat het dan afgelopen zou zijn met mijn plastic broeken en regenkleding, want iemand anders doet zo iets niet, dat heb ik alleen (soort afwijking).

Voor mij werd het pas allemaal moeilijker toen op 22 jarige leeftijd mijn eerste echte geliefde ontmoette. We waren binnen 1 jaar getrouwd en tot op heden nog steeds gelukkig met elkaar.

In de begin periode van onze relatie hadden we genoeg aan elkaar om te ontdekken en uit te voeren. Dit was voor mij een periode waarin ik geen plastic broek heb hoeven te wassen, omdat ik ze in die periode niet aanhad. Ik had zelfs dit verleden grotendeels opgeruimd en weggegooid en een beetje bewaard voor noodgevallen.

Vele maanden heb ik het zonder plastic broeken moeten stellen, zelfs toen ik alleen kwam te wonen, omdat ik het huis uit werd gewerkt. Mijn moeder had ineens kennis aan een man.

Ik had me dat zelf opgelegd dat ik geen plastic broeken en regenbroeken meer mocht dragen, ik vond dat voor mezelf een soort vreemdgaan.

Ik kan me nog herinneren dat ze voor het eerst bij ons thuis sliep, keurig in een aparte slaapkamer. Maar 's morgensvroeg schoof ze ineens voordat ik er erg in had bij mij in bed voor een beetje knuffelen, we neukten toen nog niet met elkaar. Ik was toen dolblij dat ze mij niet in mijn plastic broeken kon zien, omdat die niet meer droeg vanaf het moment van de kennismaking. Was dat wel zo geweest dan had ik heel wat moeten uitleggen.

Pas toen we wisten dat we wilden trouwen heb ik het niet langer kunnen uit houden zonder mijn gewoonte van het dragen van plastic broeken. Ik heb het haar op een avond verteld, tegen de raadgeving van mijn moeder in en met het risico haar te verliezen, maar het heeft allemaal goed uitgepakt anders waren we nu niet bijna negen jaar getrouwd geweest. Toen ik het haar vertelde kon ze zich het maar moeilijk voorstellen wat het zou inhouden.

Ik heb toen op haar verzoek mijn goed verborgen rest van mijn verzameling plastic broeken en regenbroeken uit de kast gaan halen en het haar laten zien. Uiteraard reageerde ze verbaasd, zo iets had ze nog nooit meegemaakt of kunnen bedenken dat iemand dat deed. Ze was echter niet afwijzend tegenover mij, omdat ze nu ineens wist dat ik plastic broeken en regenbroeken draag en dat zelfs sexueel opwindend vind.

Zelf zegt het haar niets, maar wil ze af en toe weleens iets aandoen om mij terwille te zijn.

Voor mij geldt nu eenmaal dat ik mijn vrouw mooi en aantrekkelijk vind zoals ze toen was en nu nog is, maar nog veel mooier en aantrekkelijker in bijvoorbeeld: een plastic broek een regenbroek, een rubberjurk, een rubber broek, haar lerenbroek en andere leren kledingstukken. Als het maar van materiaal waar ik van droom en op kik. Ik kan me tevens voorstellen dat ze jaloers wordt op de kleding, omdat ze denkt dat het mij alleen om de kleding te doen is. Ik kan haar telkens weer vertellen dat dat niet het geval is, maar geloven zal ze het waarschijnlijk nooit.

In de periode direct na het haar te hebben verteld voelde ik me enerzijds opgelucht anderzijds was het ook wel een belasting voor me. Ik wilde namelijk er weer zoveel mogelijk in plastic broeken en regen broeken rondlopen en ook als we eens bij haar ouders huis logeerden. Omdat ik haar ook had verteld dat ik af en toe in mijn plastic broek plaste, als ik me onzeker of niet lekker voelde kon ook bij haar ouders thuis 's avonds in bed plastic broeken dragen in de eerder omschreven combinatie van 3 plastic broeken. Als ik me dan prettig en geborgen wou voelen plaste ik in mijn plastic broek. De manier waarop ik het haar destijds verteld heb suggereerde dan dat ik volkomen onbewust in mijn plastic broek had geplast, wat echter niet altijd het geval geweest is, er is dus ook wel eens opzet in het spel geweest. Maar na recentere gesprekken over dit plassen is dat wel duidelijk geworden.

Tot voor kort had ik voor mijzelf altijd het idee dat ik één van de weinigen was dit er genot in schiep om in leer, rubber, plastic of anderswat rond te lopen of te verkeren.

Nu weet ik dat er net als mij mensen zijn die graag in een plastic broek rondlopen al dan niet met een luier. En dat er tevens mensen zijn die het fijn vinden om in een plastic broek rond te lopen en te plassen.

Dit werd nog eens versterkt door het feit dat ik in een sekswinkel ook een serie plastic broeken in diverse maten te koop zag staan.

Door het kopen van een kinky blad Dressed For Pleasure en Rubberist wat gaat over mensen die het ook lekker vinden om in regenkleding te lopen of rubber kleding te dragen of zelfs plastic kleding te dragen compleet met handschoenen, laarzen en/of maskers is er voor mij een wereld van herkenning opengegaan. En het gevoel dat ik hierin alleen sta ook verdwenen. Alleen binnen mijn huwelijk sta er alleen in, omdat ik er alleen maar mijn plezier in heb, we kunnen het niet delen.

Nu ik weet dat ik er niet meer alleen in sta heb ik sterk de behoefte om mij hier veel mee bezig te houden, ik zie het nu meer als hobby dan als afwijking zoals ik er eerder over dacht.

Home